Ik woon samen met M. even weer op m’n vorige stek, het boerderijtje ergens in the middle of nowhere. Ik wil een emmer vol met nog gloeiend hete asresten in het daarvoor bestemde vat legen. Er staan meerdere vaten achter de schuur tegen de muur, en nu wil het ongeluk dat ik die hete resten onnadenkend in het benzinevat kieper. WHAM! Gigantische steekvlam; zo ongeveer de wenbrauwen eraf. Ik raak in paniek, denkend dat de hele schuur eraan zal gaan, en, laf als ik ben, maak ik me als een haas uit de voeten. Het volgende moment loop ik in de stad, twintig kilometer verderop, waar ik de hele dag als een haas, pardon, als een kip zonder kop rondloop, alsmaar denkend aan de brand die niet slechts de schuur maar ook ons huis in een complete ruïne zal omtoveren. Ik kom dan ineens M. tegen en vertel hem het verhaal over m’n stommiteit. Nu allebei in paniek. Samen snel naar huis om te kijken hoe het is afgelopen: Niks aan de had! Wel ziet het uitgebrande benzinevat er zwart geblakerd uit, met op de bodem nog het as dat ik erin had gekiept……

Van opgewonden opluchting schrok ik wakker, onmiddellijk denkend aan het gesprek dat ik korte tijd terug had met iemand die mij vroeg of ik niet eens wraak moest nemen op die huurbaas van toen……

Ik zag haar, staand op een soort van trapeze, die vastgemaakt was onder aan een vliegende helicopter, terwijl ze zich goed vasthield en haar jaspanden achter haar aan fladderden. Maxima!

Ik ben laat – ik moet opschieten – tas, jas en rennend naar het station, waar om 17 minuten over drie de trein zal vertrekken – de trein naar Amsterdam – problemen om er te komen; druk verkeer bemoeilijkt me de weg over te steken: te laat voor de trein – uur wachten voor de volgende trein – halverwege Amsterdam moet ik overstappen – kan nergens de overstaptrein vinden – allemaal deuren die op verschillende straten uitkomen – straten vol met af en aan rijdende elektriese trammetjes – nergens een trein – ik kijk in m’n tas en constateer dat ik niets heb meegenomen – geen schone kleren voor de vakantie – maar vakantie waarheen ook al weer? – vergeten! – Schotland of Ierland moest het zijn – alleen twee treinkaartjes bij me voor heen- en terugreis Amsterdam – ik besluit terug te keren naar huis – nergens de trein – nergens de trein terug naar huis…..

Ik loop in Canada: Een stadje waarvan ik denk dat  m'n ome Jan er in de jaren vijftig naartoe emigreerde. Nu ja een stadje – eigenlijk alleen maar een straat, maar wel een straat waar ik het vermoedelijke woonverblijf van m'n -inmiddels allang overleden- familielid meen te hebben gevonden. Ik loer er door een raam naar binnen en zie daar een dansgroep bezig met een lullig, althans voor mij lullig, traditioneel dansje. Ik waag me naar binnen, waarop de dansers me afwachtend aankijken en vraag ze in m'n meest beschaafde Engels of zij misschien weten wie er in dit huis heeft gewoond. Misschien een familie Oudman? Ome Jan was de broer van m'n – wijlen- vader. De dansgroep schudt meewarig z'n hoofd, kleed zich om in verpleegsterskostuum en druipt af naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis….. 

De achterste wagon heeft een uitnodigende open achterkant; ik ben er nog niet ingesprongen of de trein vertrekt. Een seconde later al schijn ik me juist bovenop de trein te bevinden, aan de voorkant. Hachelijk voel ik me, want ik heb er nauwelijks houvast. Even later rijden we, gewoon over de weg!, een stad binnen; de trein is voorzien van maffe kleine rubberbandjes, zo weet ik ondanks m’n moeilijke positie te constateren. Als-ie stopt, de trein, spring ik er af en vraag aan opdringerig publiek in welke stad we zijn. Dresden wordt er gezegd, Dresden. Koortsachtig kijk ik om me heen of m’n begeleidster me misschien staat op te wachten, maar nee! Ik geheel alleen helemaal in Dresden! Hoe moet dat nu? Wat moet ik doen?! Angsten beginnen zich aan mij op te dringen en ik word wakker. Gelukkig maar!

Joodse mensen zijn het; dat moet welhaast, want iedereen draagt een keppeltje. Ze staan overal in m’n huis, m’n vorige huis, liederen te zingen, gezamenlijk, in onverstaanbaar hebreeuws of zo, en het klinkt feestelijk opgewekt. Twee seconden later sta ik voor een groot, mijn spiegelbeeld haarscherp tonend, winkelraam. Ik sta, microfoon in aanslag, mijn eigen spiegelbeeldpersonage te interviewen; mensen die langslopen kijken raar op…..