Vanmorgen hoorde ik iemand op de radio zeggen dat je toch wel een beetje vreemd bent wanneer je op een broodje, waar reeds een plakje kaas op ligt, óók nog eens een schep jam uitsmeert.

Vanmorgen hoorde ik diezelfde iemand op diezelfde radio zeggen dat je toch wel een beetje vreemd bent wanneer je de godganse dag hardop tegen jezelf zit te praten.

Nu ja, dan ben ik maar een beetje vreemd…..

De man raakte met mij aan de praat over zijn ziekte, z’n verleden ziekte; opgezwollen gewrichten vol met pijn. Zo ook z’n handen. Een man met, niet zoals ik, twee rechterhanden, waar-d-ie alles mee kon. Een ambachtsman kan niet echt zonder handen. Na doktoren en ziekenhuizen, zo vertelde de man verder, ten einde raad het advies opgevolgd van iemand die iets had beweerd over kastanjes, bruinglanzende kastanjes. Twee, voor in iedere broekzak één. Daar moest-ie maar een tijdje mee blijven rondlopen werd hem gezegd. En warempel, naar hij beweerde, de pijn verdween!! Bij ons afscheid gaf hij mij een stevige hand. Hij kan in ieder geval één hand weer zonder beperking gebruiken, zo merkte ik…..

Gevoelig voor invallend licht ben ik. Licht dat sfeerbepalend is. Ik heb daar altijd sterke herinneringen aan; zo herinner ik me nog na ruim een halve eeuw de lichtinval in een lokaal van de RHBS te Appingedam, terwijl daar het toelatingsexamen werd afgenomen. (Ja jongens en meisjes, toen was een middelbare school nog hoog en iets voor nette burgers!). Een warm zacht goudgelig licht was het dat me kalmeerde en dat er ongetwijfeld aan heeft bijgedragen dat ik dat examen goed ben doorgekomen. Maar zodra u mij in een ruimte plaats waar slechts koud tl-licht straalt, word ik agressief en wil ik oorlog voeren. Ik heb dat ook met auto’s waarvan de koplampen ‘s avonds een agressief kilblauwig licht uitstralen. De neiging bekruipt mij dan altijd om met mijn autootje, een Nissan Micra (die overigens in het geheel niet bij m’n stand past), waarvan de schattige koplampjes altijd een liefelijk gelig licht uitstralen, frontaal op dat kwaadaardig blauw te botsen om de bestuurder ervan een lesje te leren. Laat dat een waarschuwing zijn!

De voormalige RHBS, het huidige ‘Stadskantoor’ van Appingedam. (foto: dré)

1) In het land der blinden is éénoog koning en daarom vertoef ik graag in dat land! Voor mij een geweldige mogelijkheid om zonder enige moeite koning te kunnen zijn, want ik hou van moeite, inspanning noch gestreef. Ik ben in het geheel geen mannetje van ook maar enig gedoe! Eindje fietsen, dat gaat nog…..

2) Ik ben maar een radertje in het geheel en als ik het ooit mocht begeven gaat het geheel gewoon door. Dat is zeker, maar dat doorgaan zal niet zonder enige verandering zijn, want ik wéét (een innerlijk weten) dat ik niet voor niets zal bestaan!

(foto: dré)

Deze julimaand is tot dusver fantasties verlopen: Een maand met Hollands weer, precies zoals ik het wil hebben; niet te warm en af en toe een flinke plensbui. Dat laatste maakt het leuk als je op een oerhollandse fiets zit en je, krampachtig trappend, probeert aan de buien te ontkomen: Je wil je leven toch een beetje spannend inrichten, nietwaar? Jammer dan voor de kampeerders, al die regen, maar je moet ook niet willen kamperen! Kamperen is toch het ergste wat een mens kan overkomen?! Ik heb, sinds ik uit die verachtelijke militaire dienst ben, nooit meer gekampeerd. We gingen daar nog wel eens, zo herinner ik mij met enig afgrijzen, op bivak – zo heet dat; slapen met twee personen in een lullig tentje. Nee, dan een heerlijk hotelletje, het liefst niet te ver weg, waar je je gedurende je vakantie heerlijk kan laten verwennen. En als het dan regent blijf je lekker de hele dag op je kamer om bij te slapen; ‘s avonds in de bar wil het immers nog wel eens laat worden. Maar het allerbeste is natuurlijk om niet op reis te gaan -reizen is, laten we eerlijk zijn, vreselijk vermoeiend- en je thuis heerlijk door je begeleider of begeleidster te laten vertroetelen……

Ik schil m’n komkommer tegenwoordig, mietje dat ik ben…..