Catergorie archieven: TONEEL

Spaanse Ruiters

Geplaatst op by
Reageer

“Het zal spannend zijn en je zult zeker weten dat het verkeerd afloopt, maar je zult zien dat de liefde overwint, want dat gebeurt soms en zeker in verhalen”.

Een stukje tekst uit een zee van teksten van ‘Spaanse Ruiters‘, een toneelspel van Koos Terpstra, gespeeld door Theatergroep Raamwerk uit Groningen. Twee vrouwen van toch al middelbare leeftijd huren een mooie jonge vrouw in om de man van hun vriendin te gaan verleiden, uit wraak, omdat die man hun vriendin op een wijze heeft behandeld dat ze zowel geestelijk als lichamelijk niet meer goed kan functioneren. De jonge verleidelijke vrouw aanvaardt haar ‘opdracht’ en laat zich daar goed voor betalen. De man trapt erin en wordt verliefd op haar. Maar onderlinge jaloezie tussen de twee vrouwen, de opdrachtgeefsters, begint nu ook de kop op te steken en er ontstaan, kortweg gezegd, allerlei intrigerende situaties.

Zal het de twee vrouwen lukken hun opzet uit te laten komen? Hoe loopt het uiteindelijk met de man en de verleidster af? Welke kant gaat het op? Dat de liefde uiteidelijk zal overwinnen, zoals bedoeld in de aanhef boven, is nog maar de vraag. In ieder geval een verrassend slot!

Ik kan zeggen dat ik geboeid bleef kijken naar de 90 minuten durende voorstelling, hoewel ik er wel eventjes in moest komen; het was me, vanwege de vele teksten, niet meteen duidelijk waar het over ging. Daar moest ik echt even m’n best voor doen, maar ik denk dat ik het allemaal wel meegekregen heb, ondanks het feit dat hier en daar de teksten moeilijk te verstaan waren. Decor en belichting gaven veel extra’s aan het spel. Mooi gespeeld, mooi geregisseerd. Aanrader!

Wanneer: Zaterdagavond, 11 februari jl.; Plek: Bernleftheater; Regie: Hanneke van der Molen.

……Het grote verleiden is begonnen……

 

Wederom voorzienige gedachte

Geplaatst op by
Reageer

Op de dijk van het Eemskanaal bij Woltersum zat ik lui te wachten op de komst van het omgebouwde binnenvaartschip van het Theater te Water. Ter plekke zou daar in het ruif een voorstelling worden gegeven van het stuk ’Echte Kerels’ van ene John Millington Synge. Ik had me al vroeg op de dijk genesteld omdat je niet van te voren een kaartje kon reserveren. Gaf niks; ik had een mooi uitzicht over het kanaal en had aandacht voor de hekgolven veroorzaakt door langsvarende schepen. De golven sloegen stuk tegen de dijk en ik herinner me nog dat ik toen dacht wat er zou gebeuren als zo’n dijk het niet zou houden; achter mij het veel lager gelegen land met het dorpje Woltersum. Alles lekker in de zon. Bij een doorbraak zou alles onder water komen te staan! Het zal voorjaar geweest zijn, zo rond het jaar 1994, precies op de plek waar vorige week de dijk het bijna had begeven; het water sijpelde reeds, vanwege extreem hoog water, door de boterzachte, met water doordrenkte dijk, met als gevolg dat Woltersum geëvacueerd moest worden!

Gelukkig is het met Woltersum en omstreken uiteindelijk allemaal goed afgelopen; de dijk heeft het gehouden, maar ik had ook al eens op een andere plek een enge gedachte die een aantal jaren later een verschrikkelijke werkelijkheid werd.

Overigens had ik over de beroemde (beruchte) Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong ooit een voorspellende droom!

..... exact dezelfde plek!!.......

 

Just for the record…..

Geplaatst op by
Reageer

Onderstaande regels heb ik gedurende de tijd van calamiteit aangaande m’n weblog puur voor mezelf genoteerd, als steun ter herinnering; ik ga deze herinneringen hier niet meer als aparte blogjes uitwerken, maar u mag natuurlijk gerust geïnteresseerd zijn en op de diverse links klikken…..

- 6 sept. 2011: Concertbezoek: NNO + Beatlesongs. Zang: Jim de Groot, Marcel de Groot (zonen van Boudewijn de Groot) en Chris Zegers. Directie: Hans Leenders.

- 22 sept. 2011: Bezoek aan Kunsthalle Emden: Malerei der ‘Glasnost’-Zeit en werk van Christof Mascher (Colour Island) (30 juli – 25 sept 2011).

- 1 okt. 2011: Expositie in Galerie Kés Art te Appingedam door mij geopend. Schilderijen van Annet Bakker, Avalana (tevens glaskunst), Henny Lok, Ineke van Hal en Connie van Hal (fotografie) (1okt – 24 dec).

- 22 okt. 2011: Gekeken: Toneel: “Emmi @ Leo”, naar het boek ‘Gut gegen Nordwind’ van Daniël Glattauer. Spel: Waldemar Torenstra en Loes Haverkort. Regie: Will van Kralingen en Wannie de Wijn. Plaats: De Molenberg, Delfzijl.

- 29 okt. In het kader van het SoundsofMusic Festival: Bezoek concert Oosterpoort Groningen: Muziek van Steve Reich en Mark-Anthony Turnage.

- 11 nov. 2011: Gekeken: Toneel: ‘De Eenzaamheid van Priemgetallen’ in De Molenberg te Delfzijl.

- 18 nov. 2011: Concertbezoek Martinikerk: ‘Splendid Strings 2011′. Concert ter nagedachtenis aan Rian de Waal.

- 27 nov. 2011: Bezoek Groninger Museum: Bewerkte foto’s van Ruud van Empel. Fotografie 1995 – 2011.

- Dec. 2011: Gelezen: “Meer dan feiten” van Han Ceelen & Jeroen van Bergeijk. Interviews met non-fictie schrijvers, zoals o.a. Hugo Borst, Lieve Joris, Geert Mak etc., etc.

- Dec. 2011: Gelezen: ‘Leopold’ van Jowi schmitz.

- 7 dec. 2011: Bezoek lezing Stichting Weer- en Sterrenkunde Eemsmond over zogenaamde ‘donkere energie’ als eventuele verklaring voor het versneld uitdijen van het heelal. Spreker: dr. Franco Maschietto, RU Leiden.

- Dec. 2011: Gelezen ‘Meisjes’. Korte verhalen over vrouwen van Martin Bril.

- 10 dec. 2011: Gekeken: Toneelstuk ‘Gouwe Handjes’ van Haye van der Heyden, gespeeld door Toneelgroep Roden in het Bernleftheater te Rottum.

 

 

Gestopt met toneelspelen!

Geplaatst op by
5

Ja dames en heren, niet dat het u ook maar ene barst zal schelen, maar ik ben, na dertig jaar, gestopt met m’n toneelcarrière. De energie die het me kostte gedurende de repetitie-periodes begon in de loop der tijd meer en meer in onbalans te geraken met betrekking tot de energie die het me opleverde tijdens uitvoeringen, zo heb ik kunnen constateren. Steeds meer stress begon zich bij mij te manifesteren, hetgeen menigmaal leidde tot ziektes zoals griep en hardnekkige verkoudheid. Nu ja, dan is een conclusie trekken niet zo moeilijk: Stoppen! En dat ‘zwarte gat’ dan waarvan gesproken wordt? Het gat dat toch zo her en der schijnt op te doemen na stoppen met een geliefde activiteit? Nu ja, ik kan zeggen dat ik daar niet in ben gevallen, waarschijnlijk ook omdat ik de beslissing om ermee te stoppen al geruime tijd terug, een klein jaartje of zo, voor mezelf heb genomen. Zo komt aan alles een einde (of er moet al iets geks gebeuren; u ziet dat ik de deur nog niet helemaal heb dichtgedaan, maar ik ga ervan uit dat zo’n gekke mogelijkheid niet meer dan een theoretiese is). Mij rest nog de toeschouwers te bedanken voor al het applaus: Bedankt beste kijkers! Maar natuurlijk ook dank aan de spelers, productiemedewerkers en regisseurs waar ik ooit mee mocht samenwerken!

 

Schenkaandachtklein

Hopelijk komen er nog mooie toneelproducties op mijn weg, waar ik dan de rol van onbevangen toeschouwer kan spelen (zolang er maar geen sprake is van zogenaamde locatietoneel, waar ik zo’n hekel aan heb. Ik zal het daar nog met u over hebben).

 

 

Première van ‘Verwarringen’

Geplaatst op by
Reageer

Gisteravond was daar dan de première van drie eenakters uit Ayckbourns ‘Verwarringen’, gespeeld door toneelgroep Helwerd in het Bernleftheater onder regie van Albert van Ham. We, de spelers, hebben er lange tijd naartoe geleefd en vonden dan ook dat het tijd werd het publiek mee te laten genieten. Uitstekend verlopen, publiek zelfs enthousiast: Spontaan staande ovatie en wat moet ik er meer over zeggen. Nu ja, dat er altijd wel iets mis gaat en zo ook deze keer, echter ons alsmaar groeiende ervaring heeft dat dermate weten op te vangen dat het publiek dat zoiets wil merken van goeden huize moet komen. Wij gaan dan ook met goede moed verder. Gedurende de eerste drie maanden van dit jaar wordt er in de weekeinden gespeeld. Wanneer precies? Wilt u dat echt weten? Dan kunt u de site van het Bernleftheater aanklikken of de flyer downloaden:

verwarringen-flyer-web PDF

D0b18c6
scène uit ‘Verwarringen’                   foto: Arjen Venekamp

 

Verwarringen

Geplaatst op by
Reageer

Gisteren, zondagmiddag, een open repetitiemiddag met alles erop en eraan; een handvol toeschouwers was getuige van het spel van toneelgroep Helwerd aangaande drie eenakters uit Ayckbourns ‘Verwarringen’ (Confusions). Die getuigen hebben een mooie middag beleefd zoals ze zelf aangaven. Begin januari 2011 (na bezinkingsperiode; werkt altijd goed) nog een doorloop en dan zijn we klaar voor de première op de 14e van die maand. Een tiental voorstellingen ligt daarna in het verschiet (tot eind maart 2011).

Regie: Albert van Ham

Plaats: Bernleftheater (bij het Groningse Usquert)

 

Verwarringen

 

De kale zangeres

Geplaatst op by
Reageer

“Je kunt je bril niet poetsen met zwarte schoenpoets.” Een uitgesproken zinnetje dat zomaar even langskomt zonder dat er door iemand verder op gereageerd wordt. “Hoe gaat het met de kale zangeres?” Antwoord van iemand: “Ze doet haar haar nog iedere dag hetzelfde.” Dergelijke onzinzinnetjes worden er gedurende zo’n kleine anderhalf uur lang in de lucht gesmeten tijdens de voorstelling ‘De kale zangeres‘ van Eugène Ionescu. Genoemd toneelstuk, want dat is het, is een schoolvoorbeeld van absurdistisch toneel. De personages lijken zich met enige regelmaat op te houden in een andere tijd; er wordt, bijvoorbeeld, aangebeld, maar bij het openen van de deur blijkt er niemand te zijn. Bovendien lijken ze, de personages, elkaar tegelijkertijd niet en wel te kennen. Een gebrabbel zoals je over de hele wereld wel hoort: Het grote ‘niet naar elkaar luisteren’, het grote ‘met zichzelf bezig zijn’. Taal zonder doel, mens zonder doel.
Ondanks al die zogenaamde onzin heb ik me toch uitstekend weten te vermaken; ik hou wel van dik opgelegde onzin, daar kan ik uren mee doorkomen, om me een tijdje ‘verloren’ te kunnen voelen, maar uiteindelijk zullen we allemaal een doel moeten hebben. Zoals Ionesco al schreef: ‘Absurd is dat, wat verstoken is van een doel. Afgesneden zijn van religieuze, metaphysische en transcendente oorsprong is de mens verloren; alle acties worden zinloos, absurd, waardeloos.’
Ik heb de voorstelling gezien in het Bernleftheater, afgelopen zaterdagavond, waarbij ik nog wil opmerken dat de zinnetjes nog wel wat scherper het publiek ingeslingerd hadden mogen worden, evenals de ‘pauzes’ tussen de zinnetjes. Timing!
‘De kale zangeres’ werd gebracht door de theatergroep Raamwerk onder regie van Hanneke van der Molen.

Kale zangeres

 

Twee dingen…..

Geplaatst op by
Reageer

- Bang is men kennelijk voor mijn verkeersgedrag. Ik, als fietser, moet maar al te vaak constateren dat de mij achteropkomende auto’s gaan toeteren, terwijl ik toch altijd netjes, jawel ik bèn netjes, aan de kant van de weg fiets, rechterkant wel te verstaan. Ik begrijp ze ook wel die autofloebers, ik begrijp ze; ze zien een bos grijs haar en zullen derhalve denken dat daar een oude kerel fietst die misschien ieder moment een verkeersdwaze actie kan ondernemen. Toeteren, claxonneren, zou dan misschien bij voorbaat nuttig kunnen zijn. Welnu, ze hebben groot gelijk die autoloederfloebers; ik bèn namelijk ook onberekenbaar, hetgeen te wijten is aan geregeld opkomende bozigheden, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat ik dan zomaar midden op de weg ga fietsen….. Nu ja, blijf toch maar toeteren, want je weet maar nooit….. Maar weet wel dat toeteren ook een uiting van proletengedrag kan zijn!

- Sinds een paar dagen ben ik niet meer stressig. Er is een doorbraak tot stand gekomen omtrent de aanpak en invulling van de toneelrollen (drie stuks) die ik speel. Ik heb dat bij ieder toneelstuk; de eerste repetities beginnen meestal redelijk om vervolgens te moeten constateren dat er een tijdlang geen enkele ontwikkeling is bij het invullen van de rol. Sterker nog, soms is er zelfs achteruitgang, een dip, die ik dan met worstelen, worstelen en nog eens worstelen moet bestrijden, totdat opeens….. ja, ik voel dat ik het te pakken krijg….. en dan komt de energie weer omhoog borrelen die ik er eerst heb moeten instoppen, waardoor alles in een heerlijke stroomversnelling komt!

 

Tekst leren!

Geplaatst op by
Reageer

De toneelgroep Helwerd heeft tijdelijk het tempo omlaag geschroefd aangaande de repetities van de begin 2011 te spelen drie eenakters van Ayckbourn. Deze zomer nog slechts een paar losse oefeningen om er na de vakantietijd weer hard tegenaan te gaan. In de tussentijd is het serieus tekst leren geblazen. So far so good!

De woonkamer van de regisseur is opengesteld voor een voorstelling van een reeds lang geleden door ons eerder gespeeld stuk. Een voorstelling waarin ook ik dien te participeren. Een makkie, denk ik. Een handjevol publiek heeft zich al ergens in een hoek van de kamer genesteld en ik probeer me te concentreren om er achter te komen om welk stuk het ook al weer ging; een tekstboekje, ik moet een tekstboekje zien te bemachtigen. En, o god, ik ben m’n pak vergeten! De regie-assistente (tevens m’n begeleidster) racest in haar autootje (ook mijn autootje) naar de grote stad om een nieuw pak voor mij te halen. Opschieten! We moeten opschieten, want de voorstelling begint over een paar minuten. Bericht uit Groningen: Géén pak voor me te koop! Dan maar zònder pak! Tekst, daar gaat het nu om. Gelukkig vind ik een boekje ergens in een hoekje. Ik blader het koortsachtig door, maar zie geen tekst die bij m’n vermeend te spelen rol past. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Decorbouwers, ineens zijn daar decorbouwers druk bezig. Hun bezigheid geeft me hopelijk nog wat uitstel. Meer publiek, er komt steeds meer publiek opdagen, terwijl de aanvangstijd al ruim is overschreden…..

Dit soort van paniekdromen overkomt me wel meer…..

 

In (Op) Volle Zee

Geplaatst op by
Reageer

Wat moet je doen als je midden op zee met z’n drieën op een houten vlot zit; wat moet je doen om te overleven? De honger slaat toe en het eten is op. Lijkt het dan niet logisch dat één van de drie zich zou moeten opofferen, d.w.z. zich zou moeten laten opeten om aan het welzijn van de andere twee tegemoet te komen? Maar wie van de drie? Om deze vraag op te lossen gaan begrippen als macht en manipulatie een belangrijke rol spelen, zoals in de politiek. Twee van hen gaan samenzweren om de derde zo ver te krijgen dat hij zich gewillig laat slachten. U zult dan begrijpen dat degene die gedreigd wordt met opeten allerlei uitvluchten probeert te vinden; levensvraagstukken, het bestaan en de daarbij horende al of niet gefingeerde emoties komen om de hoek kijken; je wordt -als toeschouwer- meer en meer benieuwd hoe een en ander zal moeten aflopen. En hoe dat afloopt, nu ja, dat ga ik hier niet verklappen. Een prachtig toneelstuk vol van absurdisme: ‘Op Volle Zee’ (sommigen schrijven In Volle Zee; ikzelf zou voor ‘op’ kiezen), een schouwspel van de Poolse (toneel)schrijver Slawomir Mrozek. Gistermiddag gebracht (premiëre) door het Veentheater in het voor die middag uitverkochte Bernleftheater. Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik een toneelvoorstelling heb gezien en daarom zijn we (u weet ondertussen wel wie mij meestal vergezelt) er maar weer eens op uit gegaan om naar dit, inmiddels klassieke, stuk te gaan kijken. Er was voor een eenvoudig decor gekozen. Gewoon een paar planken op de vloer, voorstellende het vlot waarop zich de problemen afspeelden en rondom het geheel, achterkant en de twee zijkanten, waren banen van witdoek aangebracht. Een talig stuk, waarbij de spelers ook het nodige aan subtiele lichaamstaal lieten zien. Moeite waard om naar te kijken. Twee puntjes van kritiek: De inleiding, met muziek, vond ik te lang duren en het slot, de ‘oplossing’, had beter uitgespeeld kunnen worden, maar we kunnen hier waarschijnlijk nog spreken van premièrefoutjes. Overigens, wie ben ik!

Spel: Obbert Nieuwenhuis, Kees Smiers, Henk Stoepker, Gerke van Weerden en Ger Westra. (Dat zijn er meer dan drie zult u zeggen. Jawel, maar er is soms ook nog sprake van komen en gaan van deze en gene).

Productie: Léon Mulder

Regie: Henk Veenstra

Flyer_veen_theaterVerrassende flyer van ‘In Volle Zee’