Catergorie archieven: WEDERWAARDIGHEDEN

Wederom voorzienige gedachte

Geplaatst op by
Reageer

Op de dijk van het Eemskanaal bij Woltersum zat ik lui te wachten op de komst van het omgebouwde binnenvaartschip van het Theater te Water. Ter plekke zou daar in het ruif een voorstelling worden gegeven van het stuk ’Echte Kerels’ van ene John Millington Synge. Ik had me al vroeg op de dijk genesteld omdat je niet van te voren een kaartje kon reserveren. Gaf niks; ik had een mooi uitzicht over het kanaal en had aandacht voor de hekgolven veroorzaakt door langsvarende schepen. De golven sloegen stuk tegen de dijk en ik herinner me nog dat ik toen dacht wat er zou gebeuren als zo’n dijk het niet zou houden; achter mij het veel lager gelegen land met het dorpje Woltersum. Alles lekker in de zon. Bij een doorbraak zou alles onder water komen te staan! Het zal voorjaar geweest zijn, zo rond het jaar 1994, precies op de plek waar vorige week de dijk het bijna had begeven; het water sijpelde reeds, vanwege extreem hoog water, door de boterzachte, met water doordrenkte dijk, met als gevolg dat Woltersum geëvacueerd moest worden!

Gelukkig is het met Woltersum en omstreken uiteindelijk allemaal goed afgelopen; de dijk heeft het gehouden, maar ik had ook al eens op een andere plek een enge gedachte die een aantal jaren later een verschrikkelijke werkelijkheid werd.

Overigens had ik over de beroemde (beruchte) Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong ooit een voorspellende droom!

..... exact dezelfde plek!!.......

 

Spleen

Geplaatst op by
Reageer

Al een paar dagen voel ik dat een milde neerslachtigheid me in de klauwen heeft. Spleen, ja, te vertalen als ‘melancholische lusteloosheid met gebrek aan handelingsaandrift’. Maar wees gerust, dat heb ik ieder jaar zo rond deze tijd. Dat heeft naar alle waarschijnlijkheid te maken met het licht dat aan het minderen is; de zon is zich weer aan het terugtrekken en ik ben daar nogal gevoelig voor. Er strijkt weer ander licht over de velden, anders dan in hoogzomer. Een hoogzomer waar we overigens amper iets van gemerkt hebben omdat de maand juli niet was wat-ie moest zijn. Tegelijkertijd ben ik verheugd over dat weer afnemend licht, omdat ik niet hou van die onfatsoenlijk lange zomeravonden waarbij het tot twaalf uur in de nacht aan de noordelijke horizon nog oplicht.

Het is weer augustus en in augustus gaan we, m’n begeleidster en ik, steevast een dagje uit. Naar Zuidlaren. Ja, Zuidlaren! Dat ligt in Drenthe. Om heerlijk te lunchen in de viswinkel aldaar en (natuurlijk) ook om er een boek te kopen. Ook daar verheug ik me op (tenminste zolang ik dat reisje niet alleen hoef te ondernemen) en ik denk dan ook dat dat periodetje van spleen z’n langste tijd gehad heeft…..

 

 

Toch nog genoten!

Geplaatst op by
Reageer

Wij waren die zonovergoten warme dag, eind juni jl., naar Deventer gekomen om verlekkerd te kunnen aanschouwen of er misschien een graaier aan de top zelfdoding zou plegen, maar helaas viel er op dit gebied niets te constateren. Te laf zijn ze er voor; inhalers zijn altijd laf! Nee, dan ene Lucretia – zij pleegde zelfdoding al uit schaamte, omdat ze vernederd en verkracht was, dàt wel. Voor de hedendaagse graaiers is kennelijk meer nodig dan schaamte, maar zelfs schaamte kennen ze blijkbaar al niet. Nu ja, als ze dan niet vrijwillig hun leven willen opofferen dan zullen we ze vroeg of laat hiertoe moeten dwingen! Als ze dàt maar in de gaten hebben! Dieven van de maatschappij dienen niet onder hun verantwoordelijkheid uit te kunnen komen…..!

Voor ons zat er derhalve niets anders op dan maar enige verpozing te gaan zoeken ergens langs de lui stromende IJssel. Werd het tòch nog genieten geblazen….!

 

 

Gestopt met toneelspelen!

Geplaatst op by
5

Ja dames en heren, niet dat het u ook maar ene barst zal schelen, maar ik ben, na dertig jaar, gestopt met m’n toneelcarrière. De energie die het me kostte gedurende de repetitie-periodes begon in de loop der tijd meer en meer in onbalans te geraken met betrekking tot de energie die het me opleverde tijdens uitvoeringen, zo heb ik kunnen constateren. Steeds meer stress begon zich bij mij te manifesteren, hetgeen menigmaal leidde tot ziektes zoals griep en hardnekkige verkoudheid. Nu ja, dan is een conclusie trekken niet zo moeilijk: Stoppen! En dat ‘zwarte gat’ dan waarvan gesproken wordt? Het gat dat toch zo her en der schijnt op te doemen na stoppen met een geliefde activiteit? Nu ja, ik kan zeggen dat ik daar niet in ben gevallen, waarschijnlijk ook omdat ik de beslissing om ermee te stoppen al geruime tijd terug, een klein jaartje of zo, voor mezelf heb genomen. Zo komt aan alles een einde (of er moet al iets geks gebeuren; u ziet dat ik de deur nog niet helemaal heb dichtgedaan, maar ik ga ervan uit dat zo’n gekke mogelijkheid niet meer dan een theoretiese is). Mij rest nog de toeschouwers te bedanken voor al het applaus: Bedankt beste kijkers! Maar natuurlijk ook dank aan de spelers, productiemedewerkers en regisseurs waar ik ooit mee mocht samenwerken!

 

Schenkaandachtklein

Hopelijk komen er nog mooie toneelproducties op mijn weg, waar ik dan de rol van onbevangen toeschouwer kan spelen (zolang er maar geen sprake is van zogenaamde locatietoneel, waar ik zo’n hekel aan heb. Ik zal het daar nog met u over hebben).

 

 

Havelland

Geplaatst op by
2

Je krijgt mij moeilijk van m’n plek, omdat ik in het geheel niet avontuurlijk ben ingesteld; gewoon op de bank tv kijken met de gordijnen dicht en de deur op slot, dàt is mijn motto! Daarom is het maar goed dat m’n begeleidster me af en toe helpt mezelf te overwinnen met als doel er samen met haar maar eens tussenuit te gaan. Zo had ze voor ons tweeën een vakantietje gepland voor een uitje (7-14 mei) naar Havelland in de oostduitse deelstaat Brandenburg. Havelland is een groot natuurgebied waar de Havel (een zijrivier van de Elbe) zich gevlochten (zoals dat heet), tegelijk smaller en breder wordend, doorheen slingert. De rivier is soms zo breed dat het een meer lijkt te zijn. Overal fietspaden; je kan er bij mooi weer heerlijk fietsen. Hebben we ook een dagje gedaan, maar het is te groot om het allemaal in korte tijd te kunnen behappen. Voordeel is ook, als de natuur je de keel begint uit te hangen, dat er grote steden in de buurt liggen. Berlijn, Potsdam, Brandenburg en, verder naar het zuidwesten, Maagdenburg. Kan je allemaal in no time bereiken. In sommige gevallen hebben we dat ook gedaan, met de trein, de Bundesbahn (met z’n overwegend vrouwelijke conducteurs), want dat leek ons het meest relaxed. Over Berlijn wil ik het hier nu niet meer hebben, maar Maagdenburg dames en heren, Maagdenburg, waar ik nooit eerder was geweest, is net zo goed een mooie stad. U kent Maagdenburg toch van de ‘Maagdenburger Halve Bollen’, van de bekende natuurkundeproef over het verschijnsel ‘vacuum’? Overal in het centrum van de stad staan er van die halve bollen, als fel geschilderde kunstobjecten. Grappig. Maagdenburg, vernield in WO II, is inmiddels een stad van gerestaureerde oude en geheel nieuwe architectuur. Het hoofdpostkantoor als voorbeeld van de oude en, bijvoorbeeld, ‘Die Grüne Zitadelle‘ van de nieuwe. Die Zitadelle deed me onmiddellijk denken aan Gaudi, de Spaanse architect bekend van de ‘Sagrada Familia’, de beroemde nog steeds niet affe kathedraal in Barcelona. Nu is de Zitadelle, overigens ontworpen door ene Hundertwasser, weliswaar geen kathedraal, maar gezien de ornamenten, de vele kleurtjes en de schots- en scheefheid, deed het me daar sterk aan denken. Gaudi was trouwens ook de lievelingsarchitect van Hundertwasser….. Ja, dan krijg je dat natuurlijk.

En nu? Inmiddels? Nu zit ik weer lekker veilig thuis op de bank, maar wel met een hoop extra ervaring, dat wel natuurlijk…..

 

Zitadelleweb
Die Grüne Zitadelle (gedeeltelijk)    (foto: dré)

Begeleidsterweb

Werder: Mijn bier en begeleidster met verderop de Havel   (foto: dré)

 

Jeugd en concentratie

Geplaatst op by
Reageer

Ze stonden te rappen bovenop de betonnen tafeltennistafel. ‘Meneer, zou u ons nog een keer willen vertellen over het kerstfeest, zoals u dat viert?’, zo riepen ze me toe op het moment dat ik langs hun tafeltumult liep. Dat wilde ik wel, natuurlijk – logisch toch, wie wil er nou niet over kerst vertellen? Ja toch? Bovendien, als ik zou beginnen met vertellen, zou het meteen een stuk stiller zijn in ons buurtje, zo dacht ik. Echter ik had nog geen twee zinnen uitgesproken of ze, de jeugdigen, geraakten al weer uit hun concentratie om meteen al zingend weer te gaan rappen, hetgeen ze, dat moet gezegd worden, goed afging.

Jeugd en concentratie – dat zijn, zoals ik met enige regelmaat jammerlijk constateer, twee dingen die steeds minder bij elkaar schijnen te horen (ADHD?). Nu heb ik het in mijn schriftpreken ook wel eens gehad over het fenomeen ‘ontconcentreren‘, maar voordat je daaraan kunt beginnen zal je je toch eerst voor langere tijd moeten hebben overgegeven aan volledig concentreren…..

Ik heb de, voor mij machteloze, situatie maar gelaten zoals het was en heb m’n wandeling voortgezet om onderweg gewoon maar een beetje met de buurtkatten te praten…..
 

Gezamenlijk portret

Geplaatst op by
Reageer

Ik ben zowat een onmogelijk mens. Dat heeft te maken met m’n angsten, onzinnige angsten, dàt wel, en ik wéét dat dondersgoed, maar verstand en emotie zijn twee dingen. Ik mag mij dan ook uiterst gelukkig prijzen met m’n persoonlijke begeleidster, die mij niet alleen bijstaat in allerlei zaakjes, neen, ook moet ze me vaak corrigeren aangaande m’n, bij tijd en wijle, plomp en bot gedrag. Afkeurenswaardig gedrag, jawel, waar ikzelf overigens niet onder lijd, maar m’n directe omgeving zal er zeer zeker wèl onder lijden.

Begeleidster nu heeft besloten het begeleidingsschema van drie dagen in de week flink op te voeren tot zeven dagen in de week en vanaf vandaag zal ze zich dan ook iedere dag in m’n directe nabijheid ophouden. Dat wordt er dus een stuk beter op voor mij, zo denk ik, want ik, de grote twijfelaar, hou ervan voortdurend beschermd te worden en ook dat er onophoudelijk zaakjes voor me geregeld zullen zijn! Het leven wil beslissingen, doch ik weet moeilijk zelfstandig beslissingen te nemen, omdat m’n zenuwen, m’n angsten (en wat niet al!) me te veel parten spelen. Lotje! Kent u Lotje? Hoe dan ook, Lotje heeft lucht gekregen van de veranderde toestanden aangaande mij en m’n begeleidster en zij heeft ons gevraagd of ze ons samen op linnen mocht portretteren. Positief hebben wij daarop gereageerd en het resultaat ziet u hieronder…..

 

Lotje
M’n begeleidster met mij en -eventueel- haar toekomstige katten…… (ik lijk te zweven).

 

Woedende schrokopper

Geplaatst op by
Reageer

De fuut dook op met in de snavel een vis geklemd. Een seconde later had de zwemvogel de vis al in z’n geheel naar binnen gewerkt; je zag de fuuthals eventjes de vorm van de vis aannemen. Wat een slokop zeg, die vogel! Zo kon hij toch niet echt van het eten genieten?

Ikzelf ben ook een verschrikkelijke schrokop. Zodra ik ook maar een bord eten voor me weet heb ik dat in no-time met onfatsoenlijk grote happen leeg. Dat komt omdat ik eigenlijk altijd sterf van de honger. En dan het commentaar van m’n begeleidster: ‘Zo kan je toch niet echt van het eten genieten?’

 

Het hondje, vanaf de veilige wallekant, blafte onophoudelijk tegen de gele tennisbal in de sloot. Het beestje had die bal zelf waarschijnlijk in het water laten rollen, per ongeluk, maar de bal trok zich niets aan van het blaffen.

Ik herken mij zo in het beestje, ook ik ben onophoudelijk aan het blaffen, uit woede, tegen de wereld. Terwijl die wereld zich er niets van aantrekt…..

 

Lokaal rampje

Geplaatst op by
1

Wanneer was het – gisteren, neen, eergisteren alweer. Automatisch op de Dag van de Woede. U moet weten: Ik ‘vier’ iedere dag de Dag van de Woede, omdat ik ongekend woedend ben en blijf op de wereld. De wéreld, ja, niet de aarde – die kan daar niks aan doen. De wereld met z’n verradelijke kernenergie, z’n wapenhandel, z’n hoerig militarisme, z’n oorlogen, z’n veelvuldig nutteloze producten, z’n nationalisme, z’n onderdrukking, z’n bekrompen rechtse politiek, z’n geldzuchtige banken met hun geld-als-doel mentaliliteit, z’n (licht)vervuiling, z’n bio- en, per definitie, ongezonde voedselindustrie, z’n alles vernietigende bestrijdingsmiddelen; z’n voedselvergiftiging en bijensterfte, z’n drugshandel, z’n gedwongen prostitutie, z’n kinderarbeid, z’n decadente cruiseschepen, z’n honger en armoe, z’n doodstraffen, z’n onmenselijke gevangenissen, z’n onveilige mijnen, z’n (verkeers)lawaai, z’n files, z’n voortdurende jacht naar het grote geluk, terwijl geluk slechts klein is. De, kennelijk onmachtige, mens met z’n navrante tekortkomingen…….

Sorry, het is me even losgeschoten, want ik wilde het met u eigenlijk ergens anders over hebben, namelijk over een vol yoghurtbakje dat in één keer leeg was, omdat ik het per ongeluk had laten vallen op het tapijt vanwege het feit dat ik m’n begeleidster opgewonden nieuws had te vertellen over een voorheen niet goed werkend lampje dat ik na honderd jaar wikken en wegen (omdat ik niet handig ben en het ook niet wil zijn) eindelijk had weten te maken. Lampje klaar, tapijt gruwelijk bevlekt. Dikste troep met behulp van een eetlepel bijelkaar geschraapt om de volgende dag bij vol daglicht de vloerbedekking met een sopje grondig schoon te boenen, met veel moeite, en, uiteraard, op de knieën! Beide knieën! In zo’n beschamende situatie beland ga je vanzelf afgeven op de gruwelijke wereld, toch?! Gelukkig bestaat er zoiets als kunst om een beetje te kunnen overleven…..

 

Een treinreisje

Geplaatst op by
3

Gisteren, zaterdagmiddag: Een man hield ons staande en vroeg naar het gerechtsgebouw. Welnu, makkie, wij wisten dat precies en wezen hem de weg. Hij bedankte ons vriendelijk en vertelde nog en passant dat-ie ‘niks had gedaan’ of zo, maar wèl z’n schulden volledig had afbetaald, hetgeen hij de rechter even moest laten weten middels een briefje. Vandaar. Wanneer wij ons plan voor die zaterdag geheel hadden doorgezet, was de kans uiterst klein geweest dat we de ‘postbode’, de man die niets had gedaan dus, waren tegengekomen, omdat we dan in Zwolle hadden vertoefd i.p.v. in Assen. Ja Assen! Hoezo Assen? De trein ging, zo bleek, die dag vanwege werkzaamheden op het spoor niet verder dan Assen, maar als we toch verder wilden reizen konden we dat eventueel met een bus die NS voor ons had weten klaar te zetten. Een bus, met chauffeur en al; met de bus naar het station van Hoogeveen om vandaar de reis met de trein te kunnen voortzetten, met als planmatig doel Zwolle, de hoofdstad van Overijssel. Wij zagen echter af van die bus, omdat we geen zin hadden in een schoolreisje, een langdurig hutjemutje gedoe; van Assen helemaal naar Hoogeveen met de bus leek ons nogal een tijdrovende onderneming en van ons plan kon gemakkelijk worden afgeweken. Het bleef zodoende bij Assen. Nu ja, wie komt er, buiten de Assenaren zelf en de TT-nacht niet meegerekend, normaal gesproken in Assen? Geen hond toch? Maar verdomd, het was daar, niet alleen vanwege het mooie voorjaarsweer, best wel leuk. Oké, dat ‘best wel leuk’ klinkt niet erg aardig en bovendien is het een popiejopie-zinnetje – neen ik had moeten schrijven: Wij hebben daar uitstekend weten te vertoeven! Assen, de hoofdstad van Drenthe. Ik weet daar nu, inclusief de plek van het gerechtsgebouw, ‘alles’ van! Vraagt u maar!

 

Drents museumweb

Voorjaar in Assen bij het Drents Museum   (foto dré)